
Тајната на Воскресението има централно место и е најважен настан во
учењето и во животот на светата Црква.
Времето во кое живееме изобилува со многу искушенија. И на личен и на општествен план трпиме најразлични напади, кои некогаш се отворени, а не ретко се затскриени под превезот на правдата и слободата. За жал, многумина денес живеат и ги воспитуваат идните генерации со она богоборечко и нечовекољубиво размислување дека другиот човек е мојот пекол (Сартр). Доживувајќи го присуството и делувањето на ближниот како закана за нашата слобода, ние доброволно прифаќаме да останеме под ропство на смртта. Човекот е создаден за заедница, а не за да живее како единка, сам за себе. Настанот на Воскресението нè повикува да го чуваме единството, духовно и национално, за доброто на нашата Црква и Татковина, и никогаш личните да не ни бидат пред заедничките интереси. Токму поради тоа Бог ни дава различни дарови, коишто треба да ги развиваме и употребуваме за доброто и напредокот, и својот, но истовремено и на сите. Не постојат двајца исти луѓе, затоа што секоја личност е единствена и неповторлива. Но за да можеме да бидеме вистински и достоинствени личности, ние треба да живееме и работиме според заповедите и учењето на светата Црква. Воскреснатиот Христос ни ја дава таа суштински поинаква насока, со која ќе нè одведе во радоста на вечниот живот: Како Јас што ве возљубив, така и вие да се љубите еден со друг. Затоа ви дадов пример да правите и вие така, како што ви направив Јас (Јн. 13,15 и 34).Затоа, да се испитаме себеси дали доволноправиме и се жртвуваме за другите. Често се случува сопствените удопства, и душевни и материјални, да ни бидат помили од ближниот, иако тоа свесно не го признаваме. Затоа е потребно дастражариме над своето срце и уште на почетокотда ги одбиеме сите себељубиви и страсни помисли,кои лесно стануваат дел од нашиот живот иоднесување. Не е доволно само на збор да тврдимедека имаме љубов и грижа за другите, туку тоатреба, пред сè, да го покажеме и докажеме на дело.
Тајната на Воскресението има централно место и е најважен настан во
учењето и во животот на светата Црква.
Времето во кое живееме изобилува со многу искушенија. И на личен и на општествен план трпиме најразлични напади, кои некогаш се отворени, а не ретко се затскриени под превезот на правдата и слободата. За жал, многумина денес живеат и ги воспитуваат идните генерации со она богоборечко и нечовекољубиво размислување дека другиот човек е мојот пекол (Сартр). Доживувајќи го присуството и делувањето на ближниот како закана за нашата слобода, ние доброволно прифаќаме да останеме под ропство на смртта. Човекот е создаден за заедница, а не за да живее како единка, сам за себе. Настанот на Воскресението нè повикува да го чуваме единството, духовно и национално, за доброто на нашата Црква и Татковина, и никогаш личните да не ни бидат пред заедничките интереси. Токму поради тоа Бог ни дава различни дарови, коишто треба да ги развиваме и употребуваме за доброто и напредокот, и својот, но истовремено и на сите. Не постојат двајца исти луѓе, затоа што секоја личност е единствена и неповторлива. Но за да можеме да бидеме вистински и достоинствени личности, ние треба да живееме и работиме според заповедите и учењето на светата Црква. Воскреснатиот Христос ни ја дава таа суштински поинаква насока, со која ќе нè одведе во радоста на вечниот живот: Како Јас што ве возљубив, така и вие да се љубите еден со друг. Затоа ви дадов пример да правите и вие така, како што ви направив Јас (Јн. 13,15 и 34).Затоа, да се испитаме себеси дали доволноправиме и се жртвуваме за другите. Често се случува сопствените удопства, и душевни и материјални, да ни бидат помили од ближниот, иако тоа свесно не го признаваме. Затоа е потребно дастражариме над своето срце и уште на почетокотда ги одбиеме сите себељубиви и страсни помисли,кои лесно стануваат дел од нашиот живот иоднесување. Не е доволно само на збор да тврдимедека имаме љубов и грижа за другите, туку тоатреба, пред сè, да го покажеме и докажеме на дело.
Тајната на Воскресението има централно место и е најважен настан во
учењето и во животот на светата Црква.
Времето во кое живееме изобилува со многу искушенија. И на личен и на општествен план трпиме најразлични напади, кои некогаш се отворени, а не ретко се затскриени под превезот на правдата и слободата. За жал, многумина денес живеат и ги воспитуваат идните генерации со она богоборечко и нечовекољубиво размислување дека другиот човек е мојот пекол (Сартр). Доживувајќи го присуството и делувањето на ближниот како закана за нашата слобода, ние доброволно прифаќаме да останеме под ропство на смртта. Човекот е создаден за заедница, а не за да живее како единка, сам за себе. Настанот на Воскресението нè повикува да го чуваме единството, духовно и национално, за доброто на нашата Црква и Татковина, и никогаш личните да не ни бидат пред заедничките интереси. Токму поради тоа Бог ни дава различни дарови, коишто треба да ги развиваме и употребуваме за доброто и напредокот, и својот, но истовремено и на сите. Не постојат двајца исти луѓе, затоа што секоја личност е единствена и неповторлива. Но за да можеме да бидеме вистински и достоинствени личности, ние треба да живееме и работиме според заповедите и учењето на светата Црква. Воскреснатиот Христос ни ја дава таа суштински поинаква насока, со која ќе нè одведе во радоста на вечниот живот: Како Јас што ве возљубив, така и вие да се љубите еден со друг. Затоа ви дадов пример да правите и вие така, како што ви направив Јас (Јн. 13,15 и 34).Затоа, да се испитаме себеси дали доволноправиме и се жртвуваме за другите. Често се случува сопствените удопства, и душевни и материјални, да ни бидат помили од ближниот, иако тоа свесно не го признаваме. Затоа е потребно дастражариме над своето срце и уште на почетокотда ги одбиеме сите себељубиви и страсни помисли,кои лесно стануваат дел од нашиот живот иоднесување. Не е доволно само на збор да тврдимедека имаме љубов и грижа за другите, туку тоатреба, пред сè, да го покажеме и докажеме на дело.
МАКЕДОНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА -
ОХРИДСКА АРХИЕПИСКОПИЈА
Бул. Партизански одреди бр.12, 1000 Скопје
Централа:
+389 3 230 697
Кабинет на Архиепископот:
+389 3 136 631
Секретар на Скопска епархија:
+389 3 230 780
Издаваштво на Скопска епархија:
+389 3 118 396
Електронска пошта:
skopskaeparhija@gmail.com